گزارش میدانی از دل برف‌های گلستان؛ روایت یک شب سرد با راهداران بی‌ادعا

شایان آریان‌نیا، کاسپین‌خبر:  ساعت یک بامداد، جاده‌های کوهستانی گلستان؛ سرمای استخوان‌سوز، تاریکی و جاده‌هایی که زیر برف پنهان شده‌اند.همراه با تیم راهداری، به دل کوه می‌زنم تا ببینم این قهرمانان گمنام، چگونه در دل شب و زیر بارش برف، راه را برای مردم باز نگه می‌دارند.

از همان لحظه‌ای که به پایگاه راهداری در حوالی کردکوی رسیدم، بوی سوخت ماشین‌آلات سنگین و صدای زوزه باد زمستانی در گوشم پیچید.یک گروه از راهداران مشغول آماده‌سازی خودروهای نمک‌پاش بودند، گروه دیگر لباس‌های ضخیم‌شان را مرتب می‌کردند و بی‌کلام، بی‌حاشیه، راهی شدند.یکی از آن‌ها لبخند زد و گفت:«از دیشب این سومین شیفتمونه.شب و روز نداره.»

در کنارشان سوار یک گریدر سنگین شدم.مسیرمان، گردنه محمدآباد به سمت درازنو بود؛ جاده‌ای باریک، لغزنده و با پوششی از برف ۲۵ سانتی‌متری که حتی در روشنایی روز هم عبور از آن خطرناک است، چه برسد به دل شب.

ماشین به کندی حرکت می‌کرد.راننده‌اش، مردی بود حدوداً چهل‌ساله، با چشمانی خسته اما دقیق.گفت:«هر سال همین موقع، منتظر این روزای سختیم.خدا رو شکر امسال زودتر خودمونو تجهیز کردیم.ولی باز همیشه نگرانیم؛ یک لحظه غفلت، یعنی بسته شدن جاده، یعنی گرفتار شدن مردم.»

همزمان با حرکت ما، در بی‌سیم صدای دیگر راهداران شنیده می‌شد که موقعیت‌ها را گزارش می‌دادند:جاده گرگان به توسکستان، محور النگدره، ارتفاعات رامیان...همه درگیر برف بودند.

طبق اعلام رسمی، در این عملیات سنگین، ۴۸۸ کیلومتر از جاده‌های کوهستانی گلستان برف‌روبی شد.برای این کار، ۸۶ نیروی راهداری به‌صورت شبانه‌روزی فعالیت کردند و ۶۵ دستگاه ماشین‌آلات سنگین به کار گرفته شد.میزان شن و نمک مصرف‌شده؟ ۴۳۶ تن!عددی که نشان از شدت شرایط جوی و سختی کار دارد.

در یکی از توقف‌ها، با یکی از اعضای تیم گفتگو کردم.جوانی بود اهل رامیان.گفت:«آدم وقتی می‌بینه راننده‌ای که صبح باید بره بیمارستان، یا خانواده‌ای که می‌خواد به عیادت برسه، به‌خاطر ما راهش باز می‌شه، خستگی‌ش از تنمون درمی‌ره.»

با نزدیک شدن به طلوع، کم‌کم رنگ آسمان از سیاه به خاکستری می‌زد.جاده‌ای که ساعاتی قبل به‌طور کامل سفیدپوش بود، حالا راه داشت.برف‌ها عقب‌نشینی کرده بودند، شن و نمک زیر لاستیک‌ها به سختی صدا می‌داد.راننده‌ای که روبه‌رویم ایستاد، شیشه را پایین کشید و با لبخندی گفت:«خسته نباشید بچه‌ها!اگه شما نبودید، ما تو برف گیر می‌کردیم.»

در آخرین توقف، یکی از مسئولان تیم راهداری تاکید کرد:«راننده‌ها حتماً زنجیرچرخ و وسایل زمستانی همراه داشته باشن.وضعیت جاده‌ها به‌صورت لحظه‌ای تغییر می‌کنه.لطفاً قبل از حرکت، با شماره ۱۴۱ تماس بگیرن یا از اپلیکیشن‌ها استفاده کنن.»

وقتی به پایین کوه برگشتیم، خورشید بالا آمده بود.مردم در حال تردد بودند، اما کمتر کسی می‌دانست که جاده‌ای که حالا با خیال راحت از آن عبور می‌کنند، حاصل تلاش کسانی است که شبانه‌روز در دل سرما ایستاده‌اند.

و من، به‌عنوان یک خبرنگار، با تمام وجود دیدم که امنیت جاده‌ها، گاهی از میان برف و بی‌خوابی عبور می‌کند.